«ΤΖΟΡΝΤΑΝ» ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΥΓΗ 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΤΟΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝΑΚΗ

ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Το έργο “Τζόρνταν” των σύγχρονων Αγγλίδων Αν Ρέινολντ και Μόιρα Μπουφίνι (η δεύτερη έχει επίσης γράψει το έξοχο “Δείπνο” που ήδη παίζεται στο “Υπόγειο” του Θεάτρου Τέχνης και απασχόλησε τη στήλη την προηγούμενη Κυριακή) βασίζεται σε πραγματικό γεγονός, την ιστορία μιας σύγχρονης νεαρότατης φόνισσας – μάνας, η οποία δεν φτάνει στην αποτρόπαιη πράξη της από εκδίκηση, αλλά έχει ως μόνο κίνητρο την απέραντη αγάπη για το παιδί της! Το σκοτώνει για να μην της το πάρουν!

Η κάθετη, ρωμαλέα γραφή των Ρέινολντ – Μπουφίνι εστιάζει περισσότερο στη φαουστική “Μαργαρίτα” παρά στη “Μήδεια” του Ευριπίδη, αμφότερες έγκλειστες στη φυλακή του φύλου τους, για να παρασύρει το κοινό στο καθαρτήριο τέλος, με την αθωωτική κρίση των θεατών – ενόρκων που “δικάζουν” την ανήλικη μάνα – παιδί. Γραμμένο “υπό το πρίσμα της αιωνιότητας”, το έργο υπερβαίνει την περιπτωσιολογία, δίνοντας αρχετυπικό χαρακτήρα και αξία συμβόλου στην ηρωίδα του.

Στο θέατρο “Αμιράλ” η δυνατή σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη, στηριγμένη στην αδρή μετάφραση του Πλωρίτη, δίνει το έργο “γυμνό”, χωρίς κανένα περιττό στολίδι, σαν μια σύγχρονη τραγωδία του ελέου, του πάθους και της προδομένης αθωότητας. Ιδιαίτερα στέκομαι στον μοναδικό ρόλο της μάνας, δουλεμένο σκηνοθετικά πάνω στο πρότυπο της εγκάθειρκτης “Μαργαρίτας” του Φάουστ.

Η νεαρή, προικισμένη, ελπιδοφόρα ρολίστα Μαρίνα Ασλάνογλου, που παρακολουθήσαμε πρόσφατα να πρωταγωνιστεί ως τολμηρή, θυμική, νεανική “Έντα Γκάμπλερ” στο “Αμφι-θέατρο” του Σπύρου Ευαγγελάτου, αφομοιώνει πλήρως τη διδασκαλία και διαβάζει σαν μουσική παρτιτούρα τον ρόλο της. Για να φτιάξει, με μαγιά την έκδηλη, έκπαγλη, λαγαρή σωματικότητά της, ένα ολοκληρωμένο σκηνικό πλάσμα, χοϊκό, ζωντανό, λαϊκό, παλλόμενο από αίσθημα.

Το υπαινικτικό σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη με τις αμφίθυμες πολυθρόνες – αγκαλιές και οι γωνιώδεις κλειστοφοβικοί φωτισμοί “αγωνίας” της Μελίνας Μάσχα στηρίζουν τη σκηνοθεσία. Η παραγωγή του Κώστα Σπυρόπουλου είναι άρτια. Λείπει ωστόσο, έχω την εντύπωση, ένας μουσικός σχολιασμός που θα απάλυνε τη σκληρότητα του θέματος.

Στο “Θέατρο επί Κολωνώ” δίνονται δύο ενδιαφέροντες μονόλογοι, με θέμα κοινό την ψυχολογία της εγκαταλελειμμένης και προδομένης γυναίκας. Η “Κακομοίρα της Napoli” προέρχεται από ένα μυθιστόρημα της Ιταλίδας Elena Ferrante, διασκευασμένο για τη σκηνή από τη Μαρία Τσαρούχα και την Πέπη Μοσχοβάκη, σε σκηνοθεσία της πρώτης. Γραφή και μουσική συνυπάρχουν ισότιμα στην παράσταση του έργου αυτού, καθώς η αφήγηση των παθών της ηρωίδας σχολιάζεται μελωδικά στη σκηνή από βιολοντσέλο που χειρίζεται αριστοτεχνικά ο νέος μουσικός Γιάννης Γιούνης εκτελώντας άψογα τις ωραίες, πρωτότυπες δικές του συνθέσεις.

Βασικό πλεονέκτημα του έργου είναι ο μοναδικός ρόλος του, μιας γυναίκας η οποία μπορεί να “ακούει” την ίδια της τη φωνή και να προχωρεί σε γνώση, χτίζοντας την ίδια στιγμή τον εαυτό της, ξεφεύγοντας δηλαδή από την παθητικότητα, που είναι η κύρια πηγή της δυσθυμίας του “ρόλου” της γυναίκας ακόμη και στις σύγχρονες κοινωνίες της “απελευθέρωσης”. Είναι δηλαδή ικανή να “γράφει” η ίδια επί σκηνής την ιστορία της απελευθέρωσής της, μια “ιστορία” που να είναι συγχρόνως η αιτία και το αποτέλεσμα της ίδιας της γραφής της. Μπορεί να βγαίνει από τον δοσμένο “ρόλο” της ως γυναίκας που πάσχει και να τον σχολιάζει κριτικά. Να σπάζει τον φαύλο κύκλο της υποστατικής γραφής – γυναίκας (που είναι μια φυλακή του φύλου) και να αντικρίζει κατάματα το “άλλο” της.

Η σκηνοθεσία, με λόγο γνώσης, της Μαρίας Τσαρούχα οδηγεί την Πέπη Μοσχοβάκη να διαβεί με ασφάλεια το αόρατο σύνορο και να φτάσει στη συμφιλίωση με το γνωστό – άγνωστο “άλλο”.

Τα σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου και οι φωτισμοί (Μαρία Τσαρούχα, Πάνος Κουκουρουβλής) υποστηρίζουν το εγχείρημα.

Με την ίδια θεματική, χωρίς όμως τη διαλεκτική ευελιξία του προηγούμενου έργου, δίνεται στο ίδιο θέατρο, σε σκηνοθεσία και φωτισμούς του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου, ο μονόλογος του Ανδρέα Φλουράκη “Φύλλα της”. Πλεονέκτημα εδώ της παράστασης είναι η καλή, αν και κάπως γραμμική (το κείμενο δεν την βοηθά να πάει πιο πέρα), κατάθεση – μαρτυρία υπέρ της γυναίκας, της Λίλας Καφαντάρη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: