«ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ» ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΤΖΙΡΗ

 

 

 

 

 

 

 

Βλέποντας τον χρόνο να περνά

Της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Σε ένα επαρχιακό ξενοδοχείο του αμερικάνικου Νότου ξεπεζεύουν από τις άσκοπες περιπλανήσεις τους η παρηκμασμένη ντίβα του σινεμά Αλεξάντρα Ντελάγκρο -ινκόγκνιτο, αλλά με το ηχηρό ψευδώνυμο Πριγκίπισσα Κοσμόπολις- και ο νεαρός σύνοδός της, ένας αποτυχημένος ηθοποιός, αλλά με τυχερό όνομα – Τσανς.

Εκείνη βρίσκει καταφύγιο από τον τρόμο της φθοράς στα ναρκωτικά, το σεξ και το αλκοόλ. Εκείνος, ένας ήδη ψυχικά σπαταλημένος 30άρης («με βάση το βαθμό της εσωτερικής μου σαπίλας είμαι υπέργηρος»), κυκλωμένος από τις προσωπικές του αυταπάτες, ελπίζει σε κάποιο συμβόλαιο με το Χόλιγουντ με τη μεσολάβηση της διάσημης ερωμένης του, όσο αντέχουν ακόμη η ομορφιά και το πέος του, τα μοναδικά χαρτιά του.

Στην ίδια πόλη, χρόνια πριν, ο Τσανς είχε αγαπηθεί με τη 15χρονη τότε κόρη του τοπικού άρχοντα, εγκαταλείποντάς τη με σύφιλη πριν πάρει τους δρόμους για τη δόξα. Η ανήλικη Χέβενλι («Ουράνια» – Λένα Παπαληγούρα) υποβάλλεται σε υστερεκτομή από τον τραμπούκο πατέρα της -ψευδώνυμο «Μπος»- που αρέσκεται σε «εξαγνιστικούς» ευνουχισμούς με θύματα, εκτός από την κόρη του, έναν άμοιρο νέγρο («αυτή η Πολιτεία δεν αστειεύεται με την προστασία των λευκών γυναικών») και ένα επόμενο ήδη στα σκαριά: τον Τσανς, που καταφθάνει στη γενέτειρά του ως κατακτητής επιφανών γυναικών, για να παραδοθεί -όλως παραδόξως- χωρίς αντίσταση στους μπράβους του Μπος, μέρα Κυριακή του Πάσχα, με τους συμπαρομαρτούντες συμβολισμούς του μαρτυρίου και της εξιλέωσης.

Γυμνός ο βασιλιάς

Μπροστά στον σκοτεινό ζόφο του τρομακτικού «ενάρετου» επαρχιακού Αμερικάνου, οι νευρώσεις της Ντελάγκρο και του ζιγκολό της φαντάζουν σχεδόν κανονικές. Ο Μάνος Βακούσης στον μικρό ρόλο με το μεγάλο εκτόπισμα του «Μπος» αντιστέκεται στον πειρασμό της καρικατούρας, όμως δυσκολεύεται να πιστέψει στην απεχθή κοσμοθεωρία του «bad guy», κατά συνέπεια κι εμείς. «Ζητώ να ταυτιστείτε μαζί μου», είναι τα τελευταία λόγια του Τσανς, «με τον εχθρό χρόνο που φέρουμε όλοι μέσα μας». Πολλά ζητά ο φουκαριάρης μετά το σοκ που προκαλεί ο φρικαλέος ακρωτηριασμός του κι ας περικλείουν οι μελό ατάκες του την ταύτιση και τη συμπόνια του ίδιου του συγγραφέα με τους ξοφλημένους της ζωής. Στις καλύτερες στιγμές του, ο Ουίλιαμς αποδίδει στην Αμερική τα χειρότερά της. Ομως το πακέτο αυτού του μελοδράματος παραείναι φορτωμένο -βία, πολιτική διαφθορά, αλκοόλ, ναρκωτικά, αγοραίο σεξ, ρατσισμός, αφροδίσια, ευνουχισμός, στείρωση- και οι χαρακτήρες τόσο υπερμεγέθεις, όπως τα ονόματα και τα ψευδώνυμά τους, που μοιάζουν σχεδόν μη πραγματικοί.

Τι κάνει μια σκηνοθεσία που σέβεται τις μεταμοντέρνες ανησυχίες της; Παρουσιάζει τον βασιλιά γυμνό, δηλαδή έναν Τένεσι Ουίλιαμς χωρίς το μυθοπλαστικό συναισθηματικό βάρος του και την τρυφηλή ατμόσφαιρα του Μισισίπη που το έθρεψε. Ως αντιπρόταση, επικεντρώνεται τόσο στην αισθητική μιας καινοτόμου επανανάγνωσης, που μια πολυπληθής ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών καταλήγει να περιφέρεται «υποφωτισμένη» στο άδειο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη, με το διπλό κρεβάτι στο κέντρο ως αγωνιστικό ρινγκ. Εξαίρεση η κακομεταχειρισμένη ερωμένη του «Μπος» της Θεοδώρας Τζήμου, που κλέβει την παράσταση με την εκπληκτική τζαζ περφόρμανς και τις λαμέ εξτραβαγκάντσες της.

Η παράσταση φλερτάρει με ασκήσεις ύφους, εξωκειμενικά gestus, γριφώδη σημαινόμενα της παρακμής [ένας -αληθινός- νέγρος (Μιχάλης Αφολαγιάν) σε ροζ κοστούμι και μαύρα κέρατα σερβίρει χορεύοντας κοκτέιλς, μια μπάντα παιανίζει γερμανική πόλκα σε πολιτική φιέστα της βαθιάς αμερικανικής ενδοχώρας] και με ηλικιακές ανατροπές που ακυρώνουν τον πυρήνα του δράματος: τον κοινό παρονομαστή Χρόνο δύο ασύμβατων απόμαχων της ζωής.

Τι σχέση έχει η εύθραυστη, κοριτσίστικη Ντελάγκρο με το άβαφο πρόσωπο και τα ατημέλητα μαλλιά της Μαρίας Σκουλά με τη θηριώδη προσωπικότητα ενός χολιγουντιανού δεινόσαυρου που επιβιώνει χάρη στην τερατώδη ενέργεια του εγωκεντρισμού της. Οπτικά σχεδόν συνομήλικη με τον ζιγκολό της, αφαιρεί τραγικότητα από τον ουσιαστικό ήρωα του έργου: το ξεπουπουλιασμένο αξιολύπητο Τίποτα των 29 χρόνων, που χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον αποδέχεται τη μοίρα του με την παθητικότητα του γεννημένου θύματος. Ο όμορφος, ατσαλάκωτος Τσανς του Ανδρέα Κωνσταντίνου θα θύμιζε άγραφη σελίδα αν δεν υπήρχαν οι νύξεις γλίτσας στο αυτάρεσκο χαμόγελο του πληρωμένου επιβήτορα.

Η Εφη Θεοδώρου έχει ιδέες, όμως της διαφεύγει η ουσία. Οι αντισυμβατικοί στόχοι της διακινούνται από το μεράκι μιας φρέσκιας διεισδυτικής διάθεσης, ωστόσο συχνά τείνουν να απολήγουν σε έναν φορμαλισμό εγκεφαλικό, άθερμο, επιτηδευμένο, ενταγμένο στην ομοιομορφία ενός trend που ψαρεύει ρίγος στα ρηχά. Πώς να αισθανθεί ο θεατής το άλγος του χρόνου, τον λυρισμό, τη σπαρακτική μοναξιά των χαρακτήρων του Ουίλιαμς χωρίς αληθινή συναισθηματική ενέργεια, χωρίς κάποια σημάδια αυθεντικής πραγματικότητας.

Υπόλοιποι ρόλοι: Κώστας Βασαρδάνης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Τζαβάρας, Θέμης Πάνου, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Γιωργής Τσουρής. Μουσική Νίκου Πλάτανου, κοστούμια Ιωάννας Τσάμη, μετάφραση Εφης Γιαννοπούλου. *

 

 

Comments
2 Σχόλια to “«ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ» ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΤΖΙΡΗ”
  1. Ο/Η μαρια λέει:

    Μεχρι ποτε θα παιζεται?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: