«ΠΛΑΤΟΝΟΦ» ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΝΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ

 

 

 

 

 

 

 

 

aixmi.gr

24 Φεβρουαρίου 2011

ΑΝΝΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ

Πλατόνοφ-Νέα ανάγνωση στον Τσέχωφ

«Τίποτα δεν με σταματά και τίποτε δεν με κινεί…»

Το Εθνικό θέατρο φέτος άλλαξε το σκηνικό τοπίο στο θεατρικό γίγνεσθαι, ανεβάζοντας πολύ ψηλά τον πήχη και με μεγάλη επιτυχία. Το κτίριο του Τσίλλερ έγινε ξανά στέκι και must, παρουσιάζοντας μερικές από τις καλύτερες και πιο συζητημένες παραστάσεις της χρονιάς χωρίς υποχωρήσεις στην υψηλή αισθητική, την ποιότητα και τις νεωτερικές αναζητήσεις.

Ο Πλατόνοφ, έργο πρώιμο του Τσέχωφ (1880-82 μόλις 20 χρόνων), ανέβηκε σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου – υποψήφιου για όσκαρ ξένης ταινίας με τον «Κυνόδοντα»- σε εξαιρετική διασκευή από τον  Άγγλο συγγραφέα Ντειβιντ Χέαρ, σε μια ευρηματική παράσταση με πολύ χιούμορ, τόλμη και καθαρή  νεωτερική προσέγγιση ανταποκρινόμενος πλήρως στη ρήση του Τρέπλιεφ (Γλάρος) «Χρειαζόμαστε νέους τρόπους έκφρασης. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους».

Έργο που έμεινε στο «ράφι» αφού θεωρήθηκε ακατανόητο στην εποχή του, ο Τσέχωφ έλεγε πως πρόκειται για μια «εγκυκλοπαίδεια της Ρώσικης ζωής» 6ωρη και τεσσάρων πράξεων, την οποία ο Ντέιβιντ Χέαρ μετέτρεψε σε 3ωρη και ο Λάνθιμος σε παράσταση μιας ώρας και σαράντα λεπτών.

Ο Πλατόνοφ, διευθυντής σε ένα σχολείο της επαρχίας, παντρεμένος, έχοντας κατασπαταλήσει την πατρική περιουσία, δείχνει οργισμένος, κουρασμένος από την αποπνικτική ατμόσφαιρα της μικρής κοινωνίας και απογοητευμένος από τον εαυτό του.  Η ζωή του βυθίζεται σε τέλμα. Τρεις γυναίκες τον πολιορκούν και δεν θα μπορέσει να αντισταθεί σε καμία. Μια τάξη –η αριστοκρατία- κατρακυλάει και δεν ξέρει ούτε πώς να φερθεί ούτε τι είδους μέτρα να πάρει, οπότε δανείζεται ακατάπαυστα. Οι απατεώνες ευδοκιμούν στα σαλόνια, η διάλυση στις ανθρώπινες σχέσεις δείχνει αμετάκλητη.  Εφιαλτικές οι ομοιότητες με το σήμερα κι αυτό που βιώνουμε.

Πριν ξεκινήσει η παράσταση παρακολουθούμε ένα «φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα», όπου κυρίες με 12ποντες γόβες στιλέτο και κουστουμαρισμένοι κύριοι σ’ έναν οριοθετημένο χώρο επιχειρούν να ξεπεράσουν την αθεράπευτη πλήξη τους κλωτσώντας μια μπάλα. Στη συνέχεια θα καθίσουν στη σειρά σαν θεατές του εαυτού τους και με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις θα υποδηλώσουν την  παρουσία τους,  ως εκπρόσωποι μιας τάξης που συμπεριφέρεται πανομοιότυπα, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, φύλλου, προσδοκιών ή παρελθόντος, μιας τάξης που κυοφορεί «φούσκες» και μπαλόνια, τα οποία σκάνε στις πλέον ασήμαντες και ανύποπτες στιγμές και τραγουδάει παράφωνα. Στην αποψινή βεγγέρα σερβίρεται μόνον junk food και μάλιστα από το αυτόματο μηχάνημα. Πιο χαμηλά δεν έχει.

Από την πρώτη σκηνή ο σκηνοθέτης δεν αφήνει περιθώρια παρεξηγήσεων ή παρερμηνείας. Τα ευρήματα του αρπάζουν την κάθε σκηνή χωρίς να της επιτρέπουν να ξεφύγει ή να παρεξηγηθεί. Το σκηνικό -καινοτόμο, έξυπνο και αφοπλιστικά επίκαιρο -Άννα Γεωργιάδου- είναι γεμάτο πατημασιές.

Κάποιοι άλλοι πέρασαν και άφησαν το χνάρι τους, στους σημερινούς δεν ανήκει ούτε η περπατησιά τους, η οποία παραπαίει σε μια ολοένα πιο αμφίβολη ισορροπία, έτσι ώστε κάθε τόσο νομίζεις πως οι ήρωες θα σωριαστούν στο δάπεδο (ευανάγνωστη και δημιουργική  η κίνηση της Αμαλίας Μπένετ).

Ίσως η πιο πολιτική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου και του Τσέχωφ στην Αθήνα. Χωρίς μελοδραματισμούς για ό,τι χάνεται ή νοσταλγία για εκείνο που υπήρξε, light motive κατά κανόνα στην αντίληψη ανεβάσματος του Τσέχωφ στην πλειοψηφία των παραστάσεων στο παρελθόν.

Ο Λάνθιμος είναι ευφυής, ουσιαστικός και βαθύς.  Με τόλμη, φαντασία, σαρκασμό, πολύ χιούμορ και –επιτέλους- με μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση και ματιά στον Τσέχωφ, η οποία ανεξάρτητα από προσωπικές απόψεις θέλουμε να πιστεύουμε πως ανοίγει νέα σελίδα.

Αλλά για δεύτερη φορά (Κυνόδοντας) προκαλεί τις ίδιες ενστάσεις.  Αδυναμία στην αφαίρεση και  δυσκολία διδασκαλίας των ηθοποιών. Όποιος καταφέρνει να διασωθεί το επιτυγχάνει μόνος του (Στέριογλου στον Κυνόδοντα).  Βέβαια ο σκηνοθέτης αδιαφορεί για «κλασικούς» χαρακτήρες και ερμηνείες, στυλιζάρει τους ήρωες, αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να ακούμε το κείμενο, να μπορούμε να απολαύσουμε την πολύ προσεγμένη μετάφραση – Έφη  Γιαννοπούλου- και αυτό συνέβη με τους Μάνο Βακούση, Βασίλη Καραμπούλα και Ανδρέα Κωνσταντίνου, που υπερασπίστηκαν με δύναμη την άποψη του σκηνοθέτη.

Νέα Σκηνή Εθνικού Θεάτρου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη έως Σάββατο: 21:00, Κυριακή: 19:00

Τηλέφωνο ταμείου: 210 5288170, 210 5288171

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: