Ο Κ. ΓΕΩΡΣΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ» (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

«Στήνουμε θέατρα και τα χαλάμε»

ΤΑ ΝΕΑ 26 Φεβρουαρίου 2011

Η αναστολή της λειτουργίας του «Αμφι-Θεάτρου» είναι λάθος. Φιμώνει μια θεατρική αρένα που στοίχειωσε τις μεγάλες ώρες της δραματουργίας της υποκριτικής της μουσικής. Φέτος είναι η επέτειος των 100 χρόνων από τον θάνατο ενός μεγάλου συγγραφέα και συνάμα ενός πρωτοπόρου θεατράνθρωπου, του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Πέρα βρέχει, θα πουν και οι επαΐοντες και ο τηλεχαυνωμένος άνθρωπος του 2011. Ο Χρηστομάνος, που έχω την τύχη να διαθέτω και να φυλάσσω το αρχείο του, ίδρυσε το 1901 τη «Νέα Σκηνή», ό,τι σημαντικότερο για την εποχή του θεατρικό οχυρό εναντίον της φτήνιας, και σε τέσσερα χρόνια (1905) υποχρεώθηκε να την κλείσει κάτω από τη μιζέρια και την αναισθησία της κρατικής εξουσίας και της απαίδευτης απληροφόρητης μάζας. Εχω μια τραγική απόδειξη στα χέρια μου. Τα συμβολαιογραφικά πειστήρια που ο πλούσιος από οικογένεια πανεπιστημιακών (ο πατέρας του μέγας διεθνώς χημικός είχε χτίσει το Χημείο της οδού Σόλωνος) εκποιούσε την περιουσία του για να πληρώσει τους οφειλέτες του. Η πιάτσα τότε τον υποχρέωσε τα δύο τελευταία χρόνια (στον θίασό του πρωτοεμφανίστηκε η Κυβέλη, ο Μυράτ- πατέρας, ο Παπαγεωργίου και η Μυρτιώτισσα, ο Σικελιανός, ο ποιητής Σκίπης, ο πεζογράφος Παπαγιάννης, οι «μύστες» του) να παίζει «ακατάλληλα» σκαμπρόζικα βωμολοχικά για να ξελασπώσει!

Ευτυχώς στις μέρες μας ανάλογες προσπάθειες που βούλιαξαν από την αδιαφορία της Πολιτείας δεν υποχρέωσαν τους εμπνευστές τους σε τέτοια ταπείνωση. Απεχώρησαν αξιοπρεπώς.

Ετσι, την τελευταία τετραετία έκλεισε το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη (με ιστορία 40 ετών), το θέατρο «Αμόρε» του Χουβαρδά, η «Πειραματική Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου και τώρα ήρθε η σειρά του «Αμφι-Θεάτρου» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Οι λόγοι; Οικονομικοί (ενοίκια, εξώσεις, ισχνή επιχορήγηση κ.τ.λ.). Ντρέπομαι να χρειάζεται να εξηγήσω γιατί η αναστολή της λειτουργίας του «Αμφι-Θεάτρου» είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα. Είναι ΛΑΘΟΣ. Και θα εξειδικεύσω την άποψη αυτή.

Πρώτον: Το «Αμφι-Θέατρο» εγκαινιάστηκε ως νέος καλλιτεχνικός θεσμός (1975) με μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις του μεταπολεμικού μας θεάτρου: τον «Ερωτόκριτο» του Κορνάρου. Ηταν μια παράσταση που ο μοντερνισμός της ερχόταν να σταθεί δίπλα στο «1879» στο Λονδίνο, στον «Μαινόμενο Ορλάνδο» του Ρονκόνι, στις παραστάσεις του Μιούσκιν και τις σπονδυλωτές επιθεωρήσεις ιστορικής μνήμης του Λιουμπίμοφ.

Δεύτερον: Το «Αμφι-Θέατρο» και ο καθηγητής πανεπιστημίου ιδρυτής του διεύρυνε έμπρακτα την Ιστορία του Νεοελληνικού Θεάτρου κατά τέσσερις αιώνες προς τα πίσω συμπληρώνοντας συστηματικά τα κενά της αλυσίδας με κρίκους που αποδείχτηκαν στέρεοι, όταν το παλαιότερο κείμενο που ανέβηκε πριν από τον Ευαγγελάτο ήταν ο «Φιλάργυρος» του Κων/νου Οικονόμου εξ Οικονόμων. Το «Αμφι-Θέατρο» και η Νεοελληνική Σκηνή που προηγήθηκε πήγαν και βρήκαν νήμα αρχής το 1460! και πιο πριν το «Επος του Διγενή Ακρίτα».

Τρίτον: Με τα έργα αυτά ανίχνευσε και συστηματοποίησε μια νεοελληνική χειρονομημένη υποκριτική σε προαστικούς και μπουλουκτζήδικους κώδικες.

Τέταρτον: Ο σκηνοθέτης Ευαγγελάτος έφερε στον 20ό αιώνα και επέβαλε το κρητικό θέατρο, κυρίως την κρητική κωμωδία, ήδη από την πρώτη παράσταση (1961, 21 ετών) του «Φορτουνάτου».

Πέμπτον: Αντικατέστησε ό,τι στο εξωτερικό είναι καθήκον των πανεπιστημιακών θιάσων και των κρατικών. Ανέβασε τα «Ολύμπια» του Μεταστάζιο σε μετάφραση Ρήγα Φεραίου. Ανέβασε το κυπριακό θρησκευτικό δρώμενο των «Παθών». Ανέβασε Σολωμό.

Εκτον: Ο Ευαγγελάτος πρώτος εισήγαγε το ιαπωνικό θέατρο με τον Ιάπωνα Σαίξπηρ Τσικαμάτσου.

Εβδομον: Πρώτος εγκαινίασε το πρόγραμμα-εργαλείο (σύνολο έως τώρα τόμοι 95!) με μονογραφίες, χρονολόγια, κριτικές, δραματολογικές αναλύσεις των έργων που τύπωνε ολόκληρα.

Ογδοον: Με την «Ηλέκτρα» του 1972 στην Επίδαυρο έφερε νέον ρίγος στο θέατρό μας. Η ρωγμή του ήρθε να δημιουργήσει τον τέταρτο πόλο της σκηνοθετικής μας παρουσίας διεθνώς: Ροντήρης, Κουν, Σολομός, Ευαγγελάτος.

Είναι ο πρώτος που υλοποίησε σκηνικά τα ειρωνικά λεγόμενα δράματα του Ευριπίδη.

Ενατον: Το «Αμφι-Θέατρο» αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στα διεθνή φεστιβάλ. Τα Μεγάλα κι όχι τα πειραματικά. Σύνολο 30 φεστιβάλ.

Δέκατον: Το «Αμφι-Θέατρο» είναι το μόνο συγκρότημα που δεν εξήγαγε μόνο αρχαίο δράμα αλλά και «Ερωτόκριτο» και «Διγενή» και Κατσαΐτη.

Ενδέκατον: Οι 95 παραστάσεις του «Αμφι-Θεάτρου» σε 36 χρόνια (2,5 παραστάσεις τον χρόνο!) είναι μια συνοπτική ιστορία του παγκόσμιου δραματολογίου. Και από έλληνες κορυφαίους κάθε γενιάς.

Δωδέκατον: Τα δύο τρίτα των κειμένων ήταν νέες μεταφράσεις. Πρώτες αναθέσεις στον Ταχτσή και στον Μάτεσι αρχαίας κωμωδίας.

Δέκατον τρίτον: Οι σημαντικότεροι έλληνες συνθέτες μελοποίησαν τραγωδίες και κωμωδίες. Μία από τις μικρές εποποιίες στην ερμηνεία στον τόπο μας του αρχαίου δράματος.

Δέκατον τέταρτον: Εκτός από τα θηρία της ελληνικής υποκριτικής που συνεργάστηκαν με το «Αμφι-Θέατρο» δεκάδες αργότερα πρωταγωνιστές ξεκίνησαν από το πατάρι του και προίκισαν παραστάσεις του. Εκεί βέβαια έλαμψε σε έναν γαλαξία ρόλων η τραγική Λήδα Τασσοπούλου, σύντροφος και ηγερία του Ευαγγελάτου. Ο Ευαγγελάτος δεν θα χαθεί ούτε η πολυτάλαντη Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ποιος χάνει δεν θα το πει μονάχα η Ιστορία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: