Ολοκληρώθηκε η δημόσια διαβούλευση για τις επιχορηγήσεις

 

 

 

 

 

 

 

 

Ολοκληρώθηκε η διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης που αφορούσε στις επιχορηγήσεις των θεάτρων με την ανάρτηση στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.opengov.gr/yppol του πλαισίου, μέσω του οποίου πραγματοποιήθηκε δημόσιος διάλογος για το συγκεκριμένο θεσμό. Αναλυτικά οι θέσεις της Επιτροπής Επιχορηγούμενων Θιάσων στις 6   ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ

1. Πλαίσιο οικονομικού προγραμματισμού

2. Η νομική μορφή των επιχορηγούμενων φορέων

3. Η συγκέντρωση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας στην Αθήνα

4. Πληθωρισμός θεατρικών ομάδων και πολυδιάσπαση δυνάμεων

5. Το πρόβλημα της θεατρικής στέγης

6. Η δυσκολία πρόσβασης στη διεθνή σκηνή. Το ζήτημα της κινητικότητας των ελληνικών θεατρικών σχημάτων εκτός συνόρων

έχουν ως εξής:

1. ΠΛΑΙΣΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

Η Τέχνη θα έπρεπε να έχει νευραλγική θέση σε ένα κράτος που τοποθετεί την εξυγίανση της κοινωνίας στο κέντρο των επιδιώξεών του.
Τα σημαντικότατα οφέλη που μπορούν οι Τέχνες να προσφέρουν σε άλλους τομείς -κοινωνικούς, οικονομικούς- αλλά και στη γενικότερη ευημερία, εκκινούν από την ίδια την ποιότητα των Τεχνών. Για αυτό ακριβώς είναι αναγκαία η μακροπρόθεσμη, συστηματική επένδυση-και όχι απλώς ευκαιριακή στήριξη-στις Τέχνες.
Το ζήτημα των θεατρικών επιχορηγήσεων δεν είναι ένα ανεξάρτητο ζήτημα λοιπόν, εντάσσεται στην εθνική στρατηγική για τις Τέχνες και την ανάπτυξη του σύγχρονου πολιτισμού. Ο Υπουργός Πολιτισμού στην επιστολή του εδώ υπογραμμίζει την ανάγκη για υποστήριξη των Τεχνών και του θεσμού των επιχορηγήσεων. Δεν μπορούμε όμως να μην σχολιάσουμε και από εδώ την δεκαεπτάμηνη σιωπή του, μια σιωπή απαξιωτική και επιζήμια για το σύνολο του ελληνικού θεατρικού κόσμου. Η κήρυξη της δημόσιας διαβούλευσης σχετικά με τις επιχορηγήσεις λοιπόν, μας βρίσκει στο τέλος της σαιζόν, στο τέλος των αντοχών, στο τέλος της υπομονής μας. Η αποτύπωση κάποιων από τα προβλήματα της ελληνικής θεατρικής πραγματικότητας από την ομάδα εργασίας δεν μπορεί να θεωρηθεί καινοτόμος δράση, έχει γίνει πάμπολλες φορές στο παρελθόν και συχνά με αναλυτικότερα αποτελέσματα. Στην πράξη όμως ; Τι γίνεται με τη σαιζόν που κλείνει ; Πότε επιτέλους θα λάβουμε απαντήσεις για εφέτος; Ο δημόσιος διάλογος δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει βολική αφορμή για σιωπηρή παράλειψη των φετινών επιχορηγήσεων για παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν, μετά από ρητή διαβεβαίωση από πλευράς του Υπουργείου ( τον Νοέμβριο του 2009) περί αδιάλειπτης συνέχισης των επιχορηγήσεων.
Για να μην θεωρηθεί ότι απέχουμε, καταθέτουμε εδώ κάποιες σκέψεις γύρω από τα θέματα που τέθηκαν. Θα θέλαμε όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι σε αυτό το σημείο καμπής για τον ελληνικό θεατρικό χώρο, κρίνουμε απαραίτητη μια ζωντανή συνάντηση με τον Υπουργό και το επιτελείο του, για περαιτέρω ανάπτυξη των προβληματισμών μας και για μια ολοκληρωμένη συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.

1.1. Πρέπει να δίνονται επιχορηγήσεις σε θιάσους του ελεύθερου θεάτρου;
Μολονότι τέτοιο ερώτημα δεν έχει τεθεί, υπάρχουν άνθρωποι που το θέτουν, ενδεχομένως καλοπροαίρετα, κυρίως λόγω της πολύ δύσκολης οικονομικής συγκυρίας. Η απάντηση, βασισμένη στην ελληνική και διεθνή εμπειρία, δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Τις επιχορηγήσεις τις επιβάλλουν λόγοι καλλιτεχνικοί, παιδευτικοί, οικονομικοί. Συγκεκριμένα:
1.1.1. Η προαγωγή των τεχνών ανήκει στους στόχους και τις υποχρεώσεις της Πολιτείας (βλ. και άρθρο 16 του Συντάγματος, όπου η ανάπτυξη των επιστημών και η ανάπτυξη των τεχνών αναφέρονται μαζί, επί ίσοις όροις). Όπως θεωρείται φυσικό να υπάρχει μέριμνα του Κράτους για την Υγεία και την Εκπαίδευση, άλλο τόσο φυσικό είναι να ενισχύονται, τηρουμένων των αυτονόητων αναλογιών, τα Γράμματα και οι Τέχνες, να ενισχύονται δηλαδή δραστηριότητες που δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα αλλά συμβάλλουν στην παιδεία του ελληνικού λαού.

1.1.2. Τα σχήματα που, κατά την υπουργική διατύπωση, «παράγουν θέατρο υψηλών ποιοτικών χαρακτηριστικών», που ακολουθούν μια σοβαρή πολιτική ρεπερτορίου και επιδιώκουν την αισθητική αρτιότητα των παραστάσεων, που επανεξετάζουν την παράδοση με ερευνητικό πνεύμα και παράλληλα ανακαλύπτουν νέους συγγραφείς, που δοκιμάζουν νέους εκφραστικούς τρόπους και δίνουν βήμα σε ανήσυχους νέους καλλιτέχνες, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν με μόνα τα έσοδα του ταμείου. Γι’ αυτό και έρχεται αρωγός η Πολιτεία. Με διάφορους τρόπους και συστήματα αυτό συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (σε συνδυασμό και με ιδιωτικές χορηγίες, στις χώρες όπου υπάρχει χορηγική συνείδηση αλλά και δραστικές φοροαπαλλαγές).

1.1.3. Γενικότερα, ο λόγος ύπαρξης ενός Υπουργείου Πολιτισμού είναι η ταυτόχρονη μέριμνα για την πολιτιστική κληρονομιά και για την προαγωγή του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι αυτονόητο ότι κανείς από τους δύο αυτούς τομείς δεν πρέπει να παραμεληθεί. Άμεσα ανταποδοτικός δεν είναι κανείς από τους δύο – κανένα μουσείο, π.χ., δεν καλύπτει τα έξοδά του από τα εισιτήρια εισόδου – αλλά είναι και οι δύο έμμεσα ανταποδοτικοί, ο καθένας στο βαθμό που του αναλογεί.

1.2. Ποιος είναι ο απολογισμός τριάντα ετών θεατρικών επιχορηγήσεων;

1.2.1. Η πρωτοφανής άνθιση του ελληνικού θεάτρου, και σε ποσότητα, και σε ποικιλία, και σε ποιότητα.

1.2.2. Η ανάδειξη πολλών νέων συγγραφέων, σκηνοθετών, σκηνογράφων, μουσικών, και φυσικά ενός μεγάλου αριθμού σημαντικών ηθοποιών.

1.2.3. Η διεύρυνση του θεατρικού κοινού.

1.2.4. Η αύξηση της απασχόλησης σε ένα χώρο με ενδημική ανεργία.

1.3. Η σχετική δαπάνη του Κράτους είναι πολύ μεγάλη;

1.3.1. Αν υπολογίσει κανείς πόσες κατά μέσο όρο παραγωγές παρουσιάζονται από τα επιχορηγούμενα θέατρα μέσα σε μία σαιζόν, πόσοι ηθοποιοί, καλλιτεχνικοί συνεργάτες, τεχνικοί, διοικητικοί και λοιποί συντελεστές των παραγωγών απασχολούνται, πόσα νέα ελληνικά έργα ανεβάζονται, πόσοι θεατές παρακολουθούν αξιόλογες παραστάσεις, θα οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι η επένδυση της Πολιτείας (περίπου 2,5 εκ. ευρώ για το σύνολο των επιχορηγούμενων θιάσων ολόκληρης της χώρας κατά την περίοδο 2009-10, δηλαδή το 0,003% του Τακτικού Προϋπολογισμού) έχει πολύ καλή «απόσβεση», είναι δηλαδή μία από τις περιπτώσεις όπου τα χρήματα των φορολογουμένων πιάνουν τόπο, αξιοποιούνται στο έπακρο, έχουν πολλαπλάσιο αποτέλεσμα σε επίπεδο άυλων αξιών (καλλιτεχνικό, παιδευτικό, ψυχαγωγικό).

1.3.2. Υπάρχουν επίσης τα απτά οικονομικά αποτελέσματα: τα σημαντικά ποσά που επιστρέφουν κάθε χρόνο στο δημόσιο μέσω των ασφαλιστικών εισφορών, της παρακράτησης του φόρου μισθωτών υπηρεσιών, του ΦΠΑ , χωρίς να ξεχνούμε τη μεγάλη σημασία που έχει, ιδιαίτερα αυτή την εποχή, η διατήρηση θέσεων εργασίας.

1.3.4. Το γεγονός ότι, σε σχέση με τα αποτελέσματα, το ποσόν που επενδύει η Πολιτεία είναι εξαιρετικά μικρό, μπορεί να το διαπιστώσει κανείς αν το συγκρίνει με τα ποσά επιχορήγησης των δύο κρατικών σκηνών: όλα τα επιχορηγούμενα θέατρα μαζί στοιχίζουν στους φορολογούμενους το ένα τρίτο του ποσού που απαιτείται για μία κρατική σκηνή.

1.4. Η επένδυση αυτή δικαιολογείται σε εποχή οικονομικής κρίσης;

Ειδικά σε εποχή κρίσης θα ήταν ολέθριο λάθος να εγκαταλειφθούν οι τέχνες στην τύχη τους. Η συρρίκνωση των πολιτιστικών δραστηριοτήτων δεν αυξάνει απλώς, στο μέτρο που της αναλογεί, την οικονομική ύφεση, αλλά επίσης μειώνει τις ηθικές μας αντιστάσεις, αδυνατίζει τον κοινωνικό ιστό, την αίσθηση της κοινότητας, λιγοστεύει την ανάσα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το θέατρο, που είναι ένας χώρος συνάντησης, ζύμωσης και συλλογικού προβληματισμού. Αν είναι αλήθεια αυτό που λέγεται συχνά από επίσημα χείλη, ότι ο πολιτισμός είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα, στη δύσκολη αυτή περίοδο θα ήταν ολέθριο να επιλέξουμε τη συρρίκνωση και να υπονομεύσουμε την πολυφωνία. Αν δεχτούμε το λαϊκίστικο επιχείρημα ότι πρέπει να επιζήσει μόνον ό,τι πουλάει, θα οδηγηθούμε στην ισοπέδωση, την ομοιομορφία και την παρακμή.

1.5. Το θέατρο για παιδιά

Επειδή σε κανένα από τα έξι άρθρα δεν υπάρχει αναφορά στο θέατρο για παιδιά, ίσως είναι σκόπιμο να υπογραμμίσουμε εδώ το ρόλο που έπαιξαν τα επιχορηγούμενα θέατρα στην ανάπτυξη του θεάτρου για παιδιά στη χώρα μας, με παραστάσεις που καλλιεργούν την ευαισθησία των παιδιών και συμβάλλουν αποφασιστικά στην αισθητική τους αγωγή.

1.6. Χρονοδιάγραμμα!

1.6.1. Θεωρούμε τουλάχιστον αυτονόητη την πρόταση της ομάδας εργασίας, δηλαδή “να σταθεροποιηθεί ο χρονικός προγραμματισμός της διαδικασίας των επιχορηγήσεων (από την προκήρυξη ως την εκταμίευση της τελευταίας δόσης) σε συγκεκριμένες ημερομηνίες”, γιατί, πράγματι, μόνον έτσι “οι αιτούντες θα έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώνουν εγκαίρως τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό τους και να τον τηρούν με συνέπεια”, και φυσικά την συνυπογράφουμε ανεπιφύλακτα.

1.6.2. Προϋπόθεση του έγκαιρου προγραμματισμού είναι οι έγκαιρες αποφάσεις της αρμόδιας γνωμοδοτικής επιτροπής. Επομένως είναι εξαιρετικά επείγουσα η συγκρότησή της, με πρόσωπα που να διαθέτουν κύρος και γνώση, ώστε να είναι σε θέση να αποτιμήσουν το ενδιαφέρον μιας πρότασης, το καλλιτεχνικό εκτόπισμα και την αξιοπιστία ενός θεατρικού σχήματος κλπ.

1.6.3. Επειδή πουθενά στο κείμενο δεν γίνεται λόγος για τη γνωμοδοτική επιτροπή, κρίνουμε χρήσιμο να επεκταθούμε στο θέμα αυτό. Γιατί όλα τα συστήματα, οι αρχές, τα κριτήρια σχετικά με τις επιχορηγήσεις θα κριθούν τελικά από την επάρκεια της επιτροπής που θα κληθεί να τα υλοποιήσει. Και γιατί στην επιτροπή και τις αποφάσεις της δοκιμάζεται η ίδια η αξιοπιστία του θεσμού.
Τα παράπονα επικεντρώνονται συνήθως στο γεγονός ότι ελάχιστα μέλη της επιτροπής έχουν προσωπική γνώση της δουλειάς κάθε ομάδας που ζητάει επιχορήγηση, με αποτέλεσμα συχνά να εγκρίνεται ή να απορρίπτεται μια αίτηση μόνο από τη γνώμη ενός μέλους της επιτροπής, ή από τη φήμη που έχει αποκτήσει μια ομάδα μέσα από τη δημοσιότητα και την προβολή, που δεν είναι πάντοτε ανάλογη της ποιότητας της δουλειάς της. Επίσης, έχει αμφισβητηθεί η αντικειμενικότητα της επιτροπής, επειδή καταλογίζονται συχνά σε μέλη της χαριστικές επιλογές λόγω συνεργασίας, συγγένειας, ή άλλης σχέσης που επηρεάζει την απόφασή τους.
Είναι φυσικό να υπάρχει αυξημένη ευαισθησία πάνω στο θέμα, αφού από τις αποφάσεις της επιτροπής εξαρτάται η τύχη ενός σχήματος, η ύπαρξη του ή η διάλυσή του. Γι’ αυτό σημειώνουμε ως βασικές προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μιας σοβαρής επιτροπής:
α) να έχουν τα μέλη της την απαιτούμενη γνώση του θεάτρου,
β) να είναι πρόθυμα να βλέπουν τις παραστάσεις και να παρακολουθούν την πορεία των κρινόμενων σχημάτων,
γ) να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των επαρχιακών θιάσων, και
ε) κανένα μέλος της επιτροπής να μην έχει, όσο διαρκεί η θητεία του, επαγγελματική ή άλλη σχέση με τους επιχορηγούμενους θιάσους.

2. Η ΝΟΜΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΟΡΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΦΟΡΕΩΝ

Δημιουργεί αναπάντητα ερωτηματικά η πρόταση της ομάδας εργασίας για την επιχορήγηση και φυσικών προσώπων. Βασική μας ερώτηση είναι τι πρόβλημα δημιουργήθηκε με την υποχρεωτική σύσταση ΑΜΚΕ που απαίτησε εξ αρχής το ΥΠΠΟ προς επιχορήγηση ενός φορέα και σε ποια σημεία ‘’δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα στους καλλιτέχνες’’, όπως αναφέρεται, από τη στιγμή μάλιστα που ελέγχεται με την ίδια αυστηρότητα όπως κάθε εταιρεία. Αντιθέτως πιστεύουμε ότι η επιχορήγηση φυσικών προσώπων ενδεχομένως ευνοεί τις ατομικές διαδρομές, δηλαδή παρακινεί σε ακόμα μεγαλύτερη “πολυδιάσπαση δυνάμεων”, την οποία απεύχεται η ομάδα εργασίας. Το ζήτημα αυτό είναι σύνθετο και πιστεύουμε ότι χρήζει περαιτέρω ανάλυσης και συζήτησης.

3. Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Πιστεύουμε ότι πρέπει να ενθαρρυνθεί η κινητικότητα των θεατρικών σχημάτων , αλλά πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη το ζήτημα των υπέρογκων εξόδων μιας μετακίνησης εκτός έδρας ( αύξηση μισθών, έξοδα μετακίνησης σκηνικού και προσωπικού κλπ). Ίσως μια έκτατη επιχορήγηση για περιοδείες ή η θέσπιση επιχορήγησης σχημάτων μόνο για παραστάσεις στην περιφέρεια να έλυνε το θέμα.
Αλλά πέρα από αυτά πρέπει να τονίσουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η απουσία θεατρικών χώρων στοιχειώδους επάρκειας στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις. Πιστεύουμε ότι αποφασιστικό ρόλο στο κεφάλαιο της αποκέντρωσης μπορούν να παίξουν τα ΔΗΠΕΘΕ μέσα από μετακλήσεις, συνεργασίες και συμπαραγωγές με επιχορηγούμενους θιάσους.
Τέλος σημαντικότερο μέτρο αποκέντρωσης είναι η ενίσχυση επαγγελματικών θεατρικών σχημάτων που έχουν δημιουργηθεί και πασχίζουν να επιβιώσουν στην επαρχία. Στη γνωμοδοτική επιτροπή ανήκει η ευθύνη του εντοπισμού και της ενίσχυσής τους.

4. ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΥΔΙΑΣΠΑΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Μας είναι αδιανόητη η αναγκαστική συγχώνευση σχημάτων ή καλλιτεχνών όπως προτείνει η ομάδα εργασίας. Το κίνητρο για την σύμπραξη ομάδων ή καλλιτεχνών θα πρέπει να είναι αμιγώς καλλιτεχνικό και κάθε απόφαση μιας τέτοιας σύμπραξης είναι αποκλειστικά δική τους. Σε ότι αφορά το σύστημα μοριοδότησης πιστεύουμε ότι δεν εξασφαλίζει αντικειμενικότητα όπως αποδεικνύεται και από την εμπειρία του παρελθόντος . Η πληθωρική παρουσία θεατρικών σχημάτων είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που συνδέεται άμεσα και με τα προβλήματα της θεατρικής παιδείας.

5. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

Πραγματικά είναι οξύτατο το πρόβλημα αυτό, που δεν αφορά μόνον τις πρωτοεμφανιζόμενες ομάδες.
Η δημιουργία ενός πολυχώρου για τις εμφανίσεις άστεγων ομάδων είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση.
Η αξιοποίηση κτιρίων του δημοσίου που μένουν κλειστά και ανεκμετάλλευτα, σε όλη την Ελλάδα, θα ήταν επίσης μια θετική κίνηση.
Με την ευκαιρία θέλουμε να επισημάνουμε το πρόβλημα που δημιουργεί στη λειτουργία χώρων η αναχρονιστική νομοθεσία που επικρατεί .Οι θεατρικές δράσεις έχουν διαφοροποιηθεί και οι χώροι αδειοδοτούνται ακόμη με νόμους του 1950. Αν δεν αναθεωρηθούν και εκσυγχρονιστούν αυτοί οι νόμοι δεν θα υπάρξουν ποτέ νόμιμοι και ασφαλείς χώροι για τη λειτουργία των θιάσων.

6. ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ

Συμφωνούμε απολύτως με την τοποθέτηση της ομάδας εργασίας. Είναι επείγουσα ανάγκη να βγει το ελληνικό θέατρο από την εσωστρέφειά του και να δείξει τις κατακτήσεις του στις σκηνές της Ευρώπης. Δεδομένου ότι σε πολλά ξένα φεστιβάλ ισχύει ο κανόνας των πολιτιστικών ανταλλαγών, δηλαδή η χώρα προέλευσης καλύπτει τη μετακίνηση και η χώρα υποδοχής τη διαμονή, προτείνουμε να δημιουργηθεί στο ΥΠΠΟΤ ένα γραφείο προώθησης της ελληνικής δημιουργίας σε ξένα φεστιβάλ. Το γραφείο θα επιλέγει τις συμμετοχές και θα μεριμνά για τα σχετικά έξοδα.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙΧΟΡΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΘΙΑΣΩΝ

Altera Pars (Χειμώνα Μήνα)
Αμφιθέατρο(Ευαγγελάτος Σπύρος Ευαγγελάτου Κατερίνα)
θέατρο της Άνοιξης( Μαργαρίτης Γιάννης, Δούζη Χρυσάνθη)
angelus novus (Κωνσταντινίδης Δαμιανός)
Αργώ (Υψηλάντη Αιμιλία)
Θέατρο Άσκηση(Μουστάκης Περικλής )
Βικτώρια(Κομνηνός Δημήτρης)
Επί Κολωνώ (Χατζηνικολάου Γεώργιος)
Εξαρχείων(Βουτέρης Τάκης-Δεκαβάλα Ανίτα )
Ex animo (Ρούμπος Ζήσης Κρητος Γωργος)
Κορυβάντες (Θεοχάρης Αντρέας )
Μικρή σκηνή(Ζούμπα Γεωργία)
Μνήμη (Βιρβιδάκης Μιχαήλ)(Κρήτη)
Νέα Σκηνή(Βογιατζής Λευτέρης)
Νέου Κόσμου(Θεοδωρόπουλος Βαγγέλης )
Νέος Λόγος(Μακρης)
θέατρο Νέων(Σειτάνης Δημήτρης )
Νοητή γραμμή (Ποζέλη Όλγα)
Ομάδα μουσικού θεάτρου όπερα (Αμπαζής Θοδωρής )
Παίκτες(Σάββα Μαρία)
Πάνδημος Ιός (Χατούπη Δήμητρα )
Πειραματική σκηνή Θεσσαλονίκης (Παπανδρέου Νικηφόρος)
Πλεύσης (Κουτρουβής Αντώνης )
θέατρο Πόρτα(Καλογερόπουλου Ξένια )
θέατρο Πορεία(Τάρλοου Δημήτρης )
Πράξη, Θέατρο Κεφαλληνίας (Πουλαντζάς Βασίλης – Αρβανίτη Μπέτυ)
πρόβα(Ραζή Μαίρη)
Σημείο (Μακρής Νίκος )
Θεατρική Σκηνή(Αντώνης Αντωνίου)
splish-splash (Οικονομίδης Γιάννης)
Στιγμή( Αναστασάκης )
σοου σεβεν(Κουρούμπαλης Δημήτρης)
Θέατρο Στοά (Πρωτοψαλτη Λήδα – Παπαγεωργίου θανάσης)
θέατρο Τέχνης(Χρονόπουλος Διαγόρας )
Τόπος Αλλου (Καμτσής Νίκος)
freak lab (Εστερ Αντρε Γκονζάλες)
Χρυσοθήρες(Φραγκιόγλου Δημήτρης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: