«Ο ΔΙΧΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΥΠΟΚΟΜΗΣ» ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΟΥ ΑΛ ΤΣΑΝΤΙΡΙ ΝΙΟΥΖ

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΕΤΑΡΤΗ-ΠΕΜΠΤΗ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

21:00 στο στούντιο του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» του Λάκη Λαζόπουλου

Τρεις ηθοποιοί πάνω στις τρεις μαγικές καρέκλες τους αφηγούνται, αναπαριστούν και ενίοτε υπονομεύουν την παράξενη ιστορία του Διχοτομημένου Υποκόμη, ενός άτυχου άρχοντα του μεσαίωνα, ο οποίος στα πρώτα λεπτά μιας αιματηρής μάχης έρχεται αντιμέτωπος με το πεπρωμένο: μια μπάλα κανονιού τον βρίσκει κατάστηθα και τον κόβει στα δύο. Οι υπήκοοί του που έχουν μαζευτεί στο λιμάνι για να τον υποδεχτούν δεν έχουν ιδέα για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει…

Σκηνοθεσία – Μουσική: Κώστας Γάκης
Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου
Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Φωτισμοί: Θόδωρος Μαρσέλος
Bοηθοί σκηνοθέτη: Κατερίνα Μακροπούλου, Βάσια Ατταριάν.
Παίζουν: Λένα Γιάκα, Παναγιώτης Νάτσης, Αγγελίνα Παρασκευαΐδη, Κώστας Γάκης (live μουσική, live ανάθεση αυτοσχεδιασμών)
Κείμενο: Όλοι μαζί (εμπνευσμένο από μια ιδέα του Ίταλο Καλβίνο)

«Ο Διχοτομημένος Υποκόμης» του Κώστα Γάκη για 25 παραστάσεις χωρίς σαφές χρηματικό αντίτιμο: ο καθείς, βγαίνοντας, ας κοστολογήσει την ιδέα, την προσπάθεια, το αποτέλεσμα και ας ρίξει, στο κουτί που θα βρει στην έξοδο ό,τι αντέχει η τσέπη του στους καιρούς αυτούς.

ΤΕΤΑΡΤΗ-ΠΕΜΠΤΗ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

21:00 στο στούντιο του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» του Λάκη Λαζόπουλου

Παύλου Μελά 25, Άγιος Ι.Ρέντης

Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση στο 212 2125733,

11.00 έως 14.00 και 18.00 έως 21.00 Δευτέρα με Παρασκευή


Ο Κώστας Γάκης για τον Διχοτομημένο Υποκόμη

«…μια συναρπαστική διαδρομή με κλειστά μάτια

Βαδίσαμε για πολύ καιρό στα τυφλά. Αμέτρητες ώρες αυτοσχεδιασμών, αέναο αναμάσημα εμπνεύσεων, διαρκής αίσθηση αδιεξόδου. Όλη η όμαδα, ηθοποιοί, σκηνοθετικό team, βοηθοί, όλοι ρίχναμε ιδέες, λιγότερο ή περισσότερο εμπνευσμένες, ποτέ πάντως ικανές να μας παρασύρουν σε μία ενιαία αισθητική, σε μια συμπαγή ταυτότητα παράστασης. Τα μυαλά μας είχαν κυριολεκτικά καεί από την υπερπροσπάθεια, πραγματικά πνιγόμασταν από το αντιφατικό υλικό που καθημερινα επεξεργαζόμασταν στην πρόβα. Ωστόσο υπήρχε ένα καλό σε όλον αυτό  τον κυκεώνα: δεν πετούσαμε τίποτα. Επειδή δεν γνωρίζαμε ακριβώς προς τα που βαδίζαμε όλα ήταν δρόμος. Όλες οι ιδέες είχαν ίση βαρύτητα.
Η ιδέα μιας δωρικής παραδοσιακής αφήγησης πάνω στις καρέκλες. Μιμούμενοι τις  γιαγιάδες στο χωριό που καθισμένες σε μια καρέκλα αφηγούνται μια ιστορία με εμφατικές χειρονομίες, οι ηθοποιοί διένυαν όλο το έργο αυτοσχεδιάζοντας. Κι επειδή έργο δεν υπήρχε, παρά μόνο ο καμβάς του μυθιστορήματος του Ίταλο Καλβίνο, οι ηθοποιοί αλλού προσέθεταν και αλλού αφαιρούσαν κατά το δοκούν φράσεις, κινήσεις ακόμα και ολόκληρες σκηνές, συσσωρεύοντας έτσι γόνιμο απόθεμα για τη συνέχεια.

Η ιδέα των μουσικών-λυρικών σκηνών κατά τις οποίες οι ηθοποιοί, αντί να διαλέγονται κανονικά, τραγουδούν. Εδώ μάλλον επεξεργαστήκαμε κάποια εντελώς προσωπικά μου απωθημένα βγαλμένα από τον σκιώδη κόσμο της όπερας αλλά και από την αναπάντεχη στιγμή του μιούζικαλ όπου όλοι ξαφνικά χορεύουν και τραγουδούν.
Η ιδέα της απόλυτης υπονόμευσης του κειμένου που εισήγαγαν οι σπιρτόζοι ηθοποιοί ήταν ένα στοιχείο που τους λύτρωνε από την πολύωρη και κοπιαστική καθιστή αφήγηση που προανέφερα. Το βαρύ θέμα της διχοτόμησης και του «νιώθω μισός» αποκτούσε χάρη και αλαφράδα στα χείλη και στα σώματα των ηθοποιών που πολλές φορές δεν άφηναν τίποτα όρθιο με τα σκαμπρόζικα καμώματά τους που θύμιζαν μεσαιωνική φάρσα.
Η ιδέα της εμψύχωσης άυλων αντικειμένων. Ουκ ολίγες φορές στη διάρκεια των προβών η αφήγηση καταντούσε μονότονη, κουραστική κι επαναλαμβανόμενη. Έμοιαζε σαν να λιμνάζει σε μια ανόητη κανονικότητα. Με μια φυγόκεντρη διάθεση τότε αποφασίσαμε να ρίξουμε πλάγιο αφηγηματικό φως σε κάποιες σκηνές και να ακούσουμε όχι τους πρωταγωνιστές αλλά την άψυχη ύλη. Κάπως έτσι βρήκε φωνή το λεπίδι του υποκόμη, οι φλόγες και τα μήλα.

Με αυτές τις σκόρπιες ιδέες και με άλλες τόσες βαδίζαμε προς ένα εντελώς συναρπαστικό καλλιτεχνικό αδιέξοδο χωρίς να γνωρίζουμε τι από όλα αυτά να επιλέξουμε.
Μέχρι που ένα βράδυ καλέσαμε ορισμένους φίλους και τους δείξαμε αυτό το υλικό, έτσι όπως ήταν, παρθένο και αταξινόμητο, φλύαρο και ασύνδετο. Η όλη παρουσίαση εκείνο το βράδυ είχε πολύ κέφι μιας και ήταν η πρώτη φορά που δείχναμε σκόρπιες σκηνές από το έργο μας σε «τρίτους».  Βλέποντας τη θετική αντίδραση των θεατών, αποφασίσαμε όλοι μαζί να συνδυάσουμε τις ιδέες και να μην φοβηθούμε μια μεικτή αισθητική, μια αισθητική που επικοινωνούσε τόσο με τον τίτλο, όσο και με τα βαθιά ρεύματα της ιστορίας.
Διχοτομημένος ο Υποκόμης λοιπόν, διχοτομημένη και η σκηνοθεσία!!! Μια παράσταση διηρημένη όπου τα στοιχεία συνομιλούν μέσα από το διχασμό τους. Το φαρσικό στοιχείο με το γνήσιο λυρισμό. Η δωρικότητα της καθιστής αφήγησης με την υπερκινητικότητα της κωμικής αναπαράστασης. Το τραγούδι με την πρόζα. Η συμμετοχή του συναισθήματος με την αποστασιοποίηση. Η καθημερινή γλώσσα με την ιδιωματική.
Κατά τα άλλα τρεις καρέκλες και τρεις ηθοποιοί. Τα υπόλοιπα επί σκηνής…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: