«ΠΡΑΞΗ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ» ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

«Εκείνο» που είναι έξω από τον άνθρωπο είναι πιο δυνατό. Ο άνθρωπος που αναγκαστικά χάνει και δεν μπορεί να ξεφύγει από την κατάσταση που του έχει επιβληθεί. Να αρνηθεί να παίξει πια την τυφλόμυγα.Μόνο αυτή η δυνατότητα της άρνησης μπορεί να τον κάνει πιο δυνατό από εκείνο που είναι έξω από αυτόν.

Το έργο «Πράξη χωρίς Λόγια» του Σάμουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία της Ασπασίας Κράλλη βασίζεται σε μια ιδέα του Μάνου Καρατζογιάννη και θα παίζεται από τη Δευτέρα 28 Μαρτίου στον προαύλιο χώρο της Σχολής Καλών Τεχνών.

Παίζει ο Μάνος Καρατζογιάννης και σκηνοθετεί η Ασπασία Κράλλη
Μετάφραση: Θανάσης Νιάρχος
Σκηνικά Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηϊωάννου
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμούς: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Η παράσταση είναι μια συμπαραγωγή του Θεάτρου της Σιωπής και του Θεάτρου Σοφούλη.

Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 20:30

Διάρκεια: 40΄
Τιμή εισιτηρίου: 8 €
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6985 865456 (από 17:00- 20:00)
Λίγα λόγια για το έργο από την σκηνοθέτιδα Ασπασία Κράλλη
Στις οδηγίες της σκηνικής παρουσίασης του έργου, Πράξη χωρίς Λόγια, ο Μπέκετ σημειώνει για τον σκηνικό χώρο… Setting: a desert (σκηνικό: μια έρημος).
Στην παράσταση του έργου Πράξη χωρίς Λόγια που θα ανεβάσει το Θέατρο της Σιωπής στον προαύλιο χώρο της Σχολής Καλών Τεχνών, η ανάλογη οδηγία που δίνεται για τον σκηνικό χώρο είναι… σκηνικό: ερειπωμένος χώρος.
Το έργο γράφτηκε από τον Μπέκετ το 1956, μετά από μια συζήτηση που είχε με τον χορευτή Deryk Mendel. Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στις 3 Απριλίου 1957 στο Royal Court Theatre του Λονδίνου.
Το 1977 ο Αλέξης Μινωτής, μου πρότεινε να το ερμηνεύσω στο Εθνικό Θέατρο, σε κοινή παράσταση με το Τέλος του Παιχνιδιού.
Τώρα το 2011, μετά από 34 χρόνια από εκείνη την παράσταση στο Εθνικό, σκηνοθετώ μέσα σε κοινωνικές συνθήκες δραματικά διαφορετικές, το βαθειά υπαρξιακό αυτό έργο όπου πρωταγωνιστής είναι, ο EVERYMAN
(Ο Καθένας).
Ο κάθε άνθρωπος (ο καθένας), ριγμένος από μια αόρατη ανώτερη δύναμη
σ έναν ερειπωμένο χώρο, προσαρμόζεται σε οτιδήποτε ελάχιστο του προσφέρεται, αισιοδοξώντας σταδιακά. Με κύριο συμβολισμό μια κανάτα δροσερό νερό που ποτέ δεν κατορθώνει να φτάσει (άμεση αναφορά στο μύθο του Τάνταλου), όπως ποτέ δεν κατορθώνει να φτάσει τα όνειρα και τις επιθυμίες του, ο καθένας, μένει στο τέλος αυτάρκης, με μοναδικά και μόνο-δικά του εργαλεία, το μυαλό και τα χέρια του.
Η περιγραφή των εμποδίων στην ανθρώπινη ζωή, εξυπηρετεί την επιθυμία του Μπέκετ να δείξει ότι, είναι «το ταξίδι» που αξίζει παρά τις δυσκολίες του ( άραγε ο Μπέκετ, είχε διαβάσει την Ιθάκη του Καβάφη;) Η Πράξη χωρίς Λόγια, είναι έργο ποιητικό και συγχρόνως αφάνταστα σκληρό. Ενώ γράφτηκε το 1956, έχεις την αίσθηση ότι γράφτηκε σήμερα.

Η ιδέα του νέου ηθοποιού Μάνου Καρατζογιάννη, να ανέβει η παράσταση ανάμεσα στα ερείπια του προαύλιου χώρου της Σχολής Καλών Τεχνών στην οδό Πειραιώς, σηματοδοτεί και τη σκηνοθετική αντιμετώπιση του έργου με τρόπο μοναδικό.

Ασπασία Κράλλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: