ΛΙΤΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΜΗΔΕΙΑ: ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΕΘΝΟΣ, 25 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

16.500 θεατές χειροκρότησαν και τις δύο μέρες την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Αντύπας με πρωταγωνίστρια την Αμαλία Μουτούση

Ερωτικό πάθος κι εκδίκηση. Πένθος. Και θυμός. Πολύς. Με θυμό που την «κατοικεί» ψυχή τε και σώματι για τα όσα την «σπάραξαν» (αφού «αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν»), ψυχρό ορθολογισμό και ψυχραιμία επαγγελματία εκτελεστή απεργάστηκε η «Μήδεια» της Αμαλίας Μουτούση την καταστροφή του Ιάσονα στην παράσταση που παρουσιάστηκε την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο.

Η παραγωγή του «Απλού Θεάτρου», η οποία χειροκροτήθηκε από περίπου 7.000 θεατές στην πρεμιέρα (9.500 την επομένη), έφερε στο θέατρο του Πολυκλείτου ένα από τα πιο αγαπημένα κείμενα του αρχαίου δράματος, σε μια παράσταση δωρική και αφαιρετική, λιτή και καθαρή στην όψη της, που επεδίωξε τη «διαβρωτική» κι όχι την «εκβιαστική» συγκίνηση.

Ο σκηνοθέτης Αντώνης Αντύπας «πρόκρινε» τη διαύγεια και την ευθυβολία του ποιητικού λόγου στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά -λόγος που κυριάρχησε στην ορχήστρα-, ενώ κράτησε το υπόλοιπο θέαμα σε τόνους χαμηλούς κι ευθύγραμμους, με λίγες «υπόκωφες» «αναταράξεις».

Σε έναν ιερό χώρο, όπου δεσπόζει ένα αναθηματικό γλυπτό της Αργούς, η πρύμνη της Αργούς αποκομμένη από το υπόλοιπο κουφάρι της στο βάθος, μία φωτεινή μπλε-ελεκτρίκ λωρίδα οριζόντια πάνω από το προσκήνιο, μία γούρνα-βωμός, μερικές πέτρες-καθίσματα περιμετρικά της ορχήστρας (ευφυές και λειτουργικό το σκηνικό του Γιώργου Πάτσα), τοποθετείται η δράση της τραγωδίας.

Σε αυτόν τον διαχρονικό χώρο, προσκυνητές με μνήμες χαμένων παιδιών προσέρχονται σε μια τελετή στην οποία αναπαριστούν τη «Μήδεια» του Ευριπίδη. Ολόκληρος ο θίασος, ντυμένος απλά στα μαύρα και τα γκρι, με άχρονα κοστούμια, βρίσκεται εξαρχής στην ορχήστρα, όπου θα παραμείνει έως το τέλος της παράστασης. Οι ηθοποιοί σηκώνονται από τις θέσεις τους, γίνονται οι ρόλοι κι ύστερα επιστρέφουν πίσω, όπου παραμένουν σιωπηλοί παρατηρητές του δράματος.

Θρήνος
Η Μήδεια της Αμαλίας Μουτούση, λιγότερο γήινη απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την ηρωίδα, θρηνεί μέσα στο παλάτι σε έναν παθητικό θρήνο. Εισέρχεται στη σκηνή με λευκό ποδήρες φόρεμα και μαύρο μακρύ σακάκι (κοστούμια Γιώργος Πάτσας), συγκρατημένη και με πολύ «οργανωμένη» σκέψη, σχεδόν αποστασιοποιημένη από το γεγονός που της συμβαίνει.

Αυτή η «αποστασιοποίηση», οφειλόμενη στο «άδειο» της ψυχής της, την οδηγεί σε ελάχιστες συναισθηματικές «μεταπτώσεις» μέχρι τον μονόλογό της, όπου καταθέτει με σαφήνεια ότι θα σκοτώσει τα παιδιά της όντας «νεκρή» – μια και «τίποτα δεν αισθάνομαι».

Η καλύτερη στιγμή της παράστασης, δραματουργικά αλλά και ερμηνευτικά, είναι αυτή όπου οι εναλλαγές στη διάθεσή της, σε μια φυσική κλιμάκωση, καθορίζουν την πράξη της («τώρα που άρχισα να περπατώ στον μαύρο δρόμο του πένθους… τώρα που έφυγαν όλα μου τα αισθήματα»).

Αποδεικνύοντας ακόμη μία φορά τις ερμηνευτικές δυνατότητές ,της η Αμαλία Μουτούση λουσμένη στο κόκκινο φως -ο μοναδικός θερμός φωτισμός κόντρα στους ψυχρούς καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης (φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος)-, γυρισμένη πλάτη στα παιδιά της παίρνει την απόφασή της: ποτέ δεν θα τα αφήσει στην εκδικητική μανία των εχθρών της.

Ο φόνος συμβαίνει, σχεδόν υπαινικτικά, δίχως «βαρβαρότητα», για να αναληφθεί στο τέλος η ηρωίδα στον ουρανό (με ένα ανυψωτικό μηχάνημα), φωτισμένη, ντυμένη στα λευκά, ατάραχη, μια «θεότητα» που «δικαιούται», όπως πιστεύει, να τιμωρήσει, κατ’ αυτόν τον τρόπο, την ύβριν του θνητού συζύγου της.

Ο Ιάσονας (Χρήστος Λούλης) «στημένος», άκαμπτος στην αρχή, στους «αγώνες λόγων» με τη Μήδεια αρχίζει να αντιδρά και το «αίμα να τρέχει στις φλέβες του», ώσπου να συντριβεί. Ο «μπλαζέ» Κρέοντας (Αρης Λεμπεσόπουλος), ο καλοπροαίρετος Αιγαίας (Γιάννης Νταλιάνης), ο Αγγελος (Δημήτρης Ημελλος), ο Παιδαγωγός (Θεμιστοκλής Πάνου), η Τροφός -και Κορυφαία- (Μαρία Καλλιμάνη) υπηρέτησαν τη σκηνοθετική άποψη.

  • Ο χορός και η μουσική
    Ο εξαιρετικά καλογυμνασμένος χορός με τις ωραίες φωνές ερμήνευσε τα χορικά στη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου. Η εισαγωγή της (και εισαγωγή στην παράσταση) με την ατμόσφαιρα που δημιουργούσε, με τους (διακριτικούς και φινετσάτους) ήχους της ανατολής έδινε στον θεατή όλο το ψυχολογικό υπόβαθρο της παράστασης.

Αντιγόνη Καράλη
akarali@pegasus.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Παραστάσεις, συνεντεύξεις, κριτική, αφιερώματα και ό,τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τις αθηναϊκες θεατρικές σκηνές. Τι παίζεται τώρα στο Λονδίνο και στο Broadway.

  • Αρχείο

  • Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στο email σας όλα τα νέα άρθρα.

    Μαζί με 12 ακόμα followers

  • ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

  • wordpress hit counter
Αρέσει σε %d bloggers: